Dagelijks Woord

Eindelijk


Eindelijk een bericht van ons.

Er is ontzettend veel gebeurd de afgelopen weken en wij vinden het zo jammer dat wij dit niet delen konden.
Telekom gaat nu proberen een nieuwe internetlijn voor ons aan te leggen, Dikke Pluim daarvoor natuurlijk.

Maar tot die tijd zijn wij verstoken van contact met de buitenwereld.

Vrijdags kregen wij de sleutel en diezelfde dag zijn beide koppels kippen verhuisd. En natuurlijk een deel van de andere spullen in het tijdelijke boerderijtje kwamen hierheen.

In 1 van de slaapkamers werd de vloerbedekking verwijderd. Deze lag er al sinds 1965. Na goed zuigen werd een bed in elkaar geschroefd. De keuken functioneert en daar kwam een tafel en wat stoelen; Meer heeft een mens niet nodig toch?
Op het terrein van ons Ostfriese Veenhuisje bleven de 9 ganzen, 3 kippen met 2 hanen, en een konijntje achter.
Samen met onze 6 kippen uit Scheemda wordt het dus al een aardige beestenboel.

Maar er zijn er meer.

Op zolder, achter schotten enzovoort treffen wij verschillende dode muizen en zelfs een rat aan. Maar wie op het platteland wil wonen, moet dit erbij nemen. ’s Winters als het koud is en het gewas van het land, zoeken de beesten hun toevlucht in de huizen.

Maar er zijn meer dieren.

In het natuurgebied voor en achter verblijven dagelijks tienduizenden ganzen. Het is een prachtgezicht deze over te zien vliegen.
Op de akker voor het huis grazen met regelmaat reeën. En ook de hazen met het voorjaar in hun kop rennen over deze akker.
De boer achter ons huis houdt koeien, waardoor je vanaf ’s ochtends half 6 tot ’s avonds rond 10en koeien hoort loeien.
Maar het meest bijzonder zijn misschien wel de witte reigers. Vogels die tot paar jaar geleden nooit gezien werden in Nederland en Duitsland. Inmiddels zie je ze steeds vaker, al zijn ze schuw en vaak alleen in een territorium. Alleen blijken de witte reigers van de hele regio 1 bepaalde slaapplek te hebben gevonden: Het bos in onze tuin.
Rond schemertijd komen zij van alle hoeken aanvliegen om zich te nestelen in de hoge sparren. Een prachtgezicht is het.

In het huis is de voorbije weken veel gebeurd. Alle oude vloerbedekking in de bovenslaapkamers en de overloop werd verwijderd. Daaronder zit tot onze verrassing een mooie houten planken vloer.

Op zolder werd naast eerdergenoemde dode muizen ook een oude kast en elektrische bedbodem gevonden. Na veel moeite en met wat hulp zijn deze beneden gekomen.

De trap was ook gestoffeerd en dat doet vaak huiveren. Zeker nu de stof er zo strak op lag. Maar gelukkig was deze nauwelijks gekit, maar met nagels bevestigd. Wat overbleef was een tamelijk mooie houten trap.

De gang met betonvloer verloor zijn lelijke stoffen tegels.

De woonkamer werd ontdaan van zijn lelijke bigkleurige laminaatvloer. Er onder school eveneens een prachtig mooie houten vloer. Het zal werk kosten om deze netjes te krijgen, maar de basis is er.

In de keuken bleek ongeschikt mdf als plafond te zijn gebruikt. Die moest het ook ontgelden. Net als een deel van de laminaatvloer daar.
Er is namelijk een afspraak met een installateur om in keuken en woonkamer een houtkachel te plaatsen. Nu dan is de vloer voorbereid daarvoor.

Op de garage en het achterhuis groeide klimop. Heel veel klimop. Omdat dit niet goed voor je huis is, werd deze enorme berg van zeker honderden kilo’s, verwijderd.
Maar ook enkele coniferen werden neergemaaid. Nu is het uitzicht en het licht in de keuken, veel beter.

Er is kennis gemaakt met buren rondom. Ook leerden wij verschillende dorpsbewoners kennen door het bezoeken van het baptistenkerkje op het dorp.

Hierdoor leerden wij een stel kennen dat even verderop woont, Gustav en Luisa. Omdat wij verstoken zijn van media kochten zij een cadeau voor ons; een Dab+ digitale radio. Daarmee kunnen wij onder andere Nederlandse Grootnieuwsradio luisteren. Maar ook het Duitse Erf.

Zij hielpen ons verder met praktische zaken als het regelen van gipsplaten voor de keuken, het inbinden van snoeihout enzovoort. Het is erg fijn en praktisch hulp te krijgen in dit voor ons vreemde Ostfriesland.

Afgelopen zaterdag kwam Gustav met nieuws. Wij zijn immers verstoten van media, maar hij kwam ons berichten dat de stalplicht tegen de vogelgriep, was opgeheven.
Wij lieten ons werk vallen om aan een andere klus te beginnen: Het bouwen van een nieuw buitenverblijf voor de ganzen.
Rond 17uur was de ren klaar en werd er een nieuwe uitgang uit de stal gecreëerd. Met de camera in de aanslag om een filmpje te maken stonden wij klaar.

Een uur…. . Tot de accu leeg was. Niets hielp. Tot dat:



Wat dus vooraf ging aan deze video was de bouw van het nieuwe buitenverblijf waarna wij een uur bezig zijn geweest onze ganzen uit hun stal te krijgen. Zij zaten daar 3 maanden als gevolg van stalplicht door de vogelgriep. Roepen, lief praten, lokken met voer, opjagen; Niets mocht baten, de ganzen verlieten niet hun stal. Tot aanvoerder Nils en zijn vrouwtje Maartje de eerste stappen buiten zetten. Na een poosje kwamen ook de bruine gansjes. Op 1 na....

Gelukkig maakt de mobiele telefoon ook filmpjes en konden wij dit toch vast leggen. Wij leren veel over het ganzengedrag. De witte roepen van buiten naar de bruine ganzen binnen. En wanneer die buiten komen lopen zij met gestrekte nek het nieuwe terrein op. Wat alles betekent? Wij moeten de ganzentaal nog leren.

De dag na dit filmpje, gisteren was de tweede dag zonder stalplicht. Trouw en geduldig zaten de ganzen in de stal. Zij gingen er echt niet uit, ondank de mogelijkheid daartoe. Dus ging vrouwtje Suus maar voordoen hoe het moest. Zij liep door de stal, door de poort naar het nieuwe buitenverblijf. Getrouw liepen de gansjes in een treintje achter haar aan. Daar showde zij de blauwe schelp met zwemwater, het mooie bos en de wilde ganzen in de lucht en het natuurgebied achter de tuin. Toen de rondleiding voorbij was, wandelde Suus de stal weer in…. Gevolgd door dezelfde trein gansjes…..
Er staat nog erg veel op het program. Een “menge Arbeit” noemen de buren dat. In Nederlands: Een boelveel werk.
Maar het zal mooi worden. Een nieuw seizoen start voor ons, een nieuw seizoen voor de ganzen en onze andere dieren. En een nieuw seizoen voor onze buurt en het dorp. De vervulling van Jeremia 32, Anatot.
Het land werd gekocht. Het land waar geen mens en dier wilden wonen. Woest en leeg, iedereen wilde er weg. Maar het zal er weer vruchtbaar worden! Dat is de belofte.
De komst van de witte reigers getuigen hier al van. Mens en dier wil hier weer verblijven.
En dat geldt ook voor ons.

Vol verwachting zien wij uit naar alle avonturen die wij hier mogen gaan beleven in Ostfriesland.
Een hartelijke groet vanuit ons Veenhuisje.

Share this: