Dagelijks Woord

#Vlog 15 Zonsopgang te Anatot



Graag nemen we jullie vandaag mee in 1 van de mooie momenten hier op Anatot, en wel de “zonsopgang”. Deze prachtige opkomst was net even voordat het weekend haar intrede deed, wat een genot! Aan de achterzijde van ons veenhuisje is het wat dat aangaande iedere dag feest. Ook is deze belevenis keer op keer weer anders. Geen dag vangt op een zelfde wijze aan qua licht en intensiteit van de kleuren.

En zien jullie die twee grote dode bomen op het filmpje voorbij komen? Dit weekend stormde het hard hier aan de Duitse kust, heel hard! Een van de dode bomen kraakte en piepte gevaarlijk, pfff… Wat moesten we nu toch doen? We wilden het gevaarte niet op ons hoofd krijgen, en al helemaal niet op het nieuwe hek.

We besloten hem heldhaftig dan maar om te halen, met een handzaag en touwen wel te verstaan. We zaagden hem aan 1 zijde in en trokken met een touw naar de kant toe waar we hem wilde laten vallen. Maar nee, helaas, daar was meer (man-)kracht voor nodig. Tot buurtbewoner Lukas van even verderop langs wandelde met zijn moeder en lieve hondje. Hij besloot met glinsterende ogen wel even te helpen. En jawel, na een hard gekraak lag de grote boom om. Exact op de juiste plek, netjes naast het nieuwe hek. Er klonk een gejuich en we waren allemaal blij, en opgelucht… 
De tweede dode boom stond ernaast en was de helft in lengte en dikte, die haalden we saampjes met gemak om.

Nu hoor ik jullie denken, waarom nu toch die bomen weghalen? Ach… het verhaal is best treurig. De mensen die dit veenhuisje hebben laten bouwen zijn ooit vol goede moed hier begonnen in 1960. Enige tijd later stierf meneer en mevrouw bleef alleen achter. Ze was heel precies en manicuurde de tuin zo zorgvuldig dat iedereen daar nu nog over spreekt. Alleen… had ze aan 1 ding een grote hekel: “blaadjes”. Ze kreeg er stress van, dus plaagde ze de twee reusachtige Lindebomen door voortdurend alle takken eraf te zagen. Jullie raden het al, de bomen gingen dood. De twee houten totempalen die overbleven oogden treurig. En nu weten jullie nog niet eens dat er zelfs ooit ooienvaars in nestelden…

Daarom in dit filmpje ook nog een laatste blik op de twee dode Lindebomen, voor alles is een tijd nietwaar? De twee Lindebomen zijn na een laatste mooie zonsopkomst aan hun eindje gekomen. Nou lieve mensen, tot een volgende keer. En we houden nog altijd goede moed, want een internetaansluiting hebben we ook nog altijd niet. Maar wel overweldigend mooie zonsopgangen, wat een rijkdom!

Liefs uit ons veenhuisje… 

 

Share this: