Dagelijks Woord

Thuis voelen


Veel mensen denken dat verhuizen naar Duitsland niet zo'n groot verschil maakt met het leven in ons kikkerlandje. Toch hebben wij ontdekt dat het wel degelijk "anders" is. Je krijgt namelijk te maken met een totaal andere cultuur. Ook de verwachtingen, humor en etiketten liggen allemaal net even ietwat anders. Gelukkig is het veenhuisje hier in Ostfriesland echt ons "thuis" geworden, zo ook de omgeving met haar bewoners :-)

Sinds een paar weken heeft ons veenhuisje overal bakken met rode Geraniums gekregen. Iets wat Duitsers bijzonder kunnen waarderen. Er fietsen hier veel Duitse toeristen voorbij en die roepen dit dan ook als wij ons in de tuin begeven. Ook werd de vrouw des huizes al uitgemaakt voor "Frau Antje", hi hi... Het moet niet gekker worden.

Met de taal gaat het ook goed. Al maken we soms hilarische dingen mee :-) Kuch... door de kleine foutjes die dapper gemaakt worden. Met dapper bedoel ik dat je soms gewoon over je onzekerheid heen praat en dan de meest gekke dingen zegt. Als men je dan schaapachtig aan gaat kijken weet je dat je ergens mis zit :-) Maar dit zeggen zal een uiterst beleefde Duitser niet doen, uit respect voor jou. En dat is eigenlijk weer heel liefdevol. Een Nederlander is wat dat betreft heel direct en zegt alles recht voor zijn raap.  

Het verhaal van de "Cockatiel" in de wc was daarvan wel de meest komische. Zo landde er op een zwoele avond een heuse Valkparkiet in ons sparrenbos. Manlief zwaaide hard met beide armen om het beestje duidelijk te maken dat hij daar moest komen zitten, uiteraard wilde het Valkje zijn vrijheid niet zomaar opgeven! Uiteindelijk gingen wij vermoeid naar binnen (van het rennen en zwaaien achter de vogel aan) en de nacht viel in.

De volgende morgen zaten onze ganzen luid blazend in een kring met in hun midden... jawel... de Valkparkiet! Ik rende er snel naar toe, ietwat angstig dat de ganzen het beestje iets zouden doen. Ik legde mijn hand voorzichtig op de grond en de vogel stapte moedig op mijn wijsvinger. Heel rustig stopte ik mijn hand in mijn vest en wandelde naar binnen de wc in. Dit kleine hokje leek mij namelijk de beste plaats om een vogel tijdelijk in te huisvesten.

Vervolgens spoedde ik naar de buurvrouw van een huis verderop en berichtte haar het nieuws van de "Cockatiel" in de wc. Haar ogen werden zo groot als schoteltjes, ze keek mij een beetje wazig aan. Ze had nog nooit gehoord van een "Cockatiel" en begreep niets van mijn verhaal (de rest trouwens ook niet). En dat terwijl ik dit woord van te voren nog zo netjes had opgezocht via G.oogle t.ranslate :-)

Maar de lieve buurvrouw ging mee naar de "Cockatiel" in de wc, en de mythe kwam ten einde. Luid lachend nam ze het beestje mee naar haar volière, en ze wist zelfs de eigenaar ook nog te achterhalen :-)

Maar je "thuis voelen" is een groot goed, echt iets om dankbaar voor te zijn!

Een warme groet uit ons hart & ons veenhuisje...  

Share this: