Dagelijks Woord

Leegte met geel voor het veenhuisje en bijzondere ontmoetingen


Het is stil en leeg aan de voorzijde van het veenhuisje... Of toch niet? Wie er oor en oog voor ontwikkeld hoort en ziet een stuk meer dan dat :-) Want zie daar nu eens... Tussen de keurig gezaaide rijtjes met Luzerne heeft zich een geel kruidje ontpopt. Niet dat de boer daar op zat te wachten, maar Luzerne wordt niet gespoten met gewasbescherming. Daarom kwam plots dit gele kruid om de hoek kijken. Maar hier gaat het op dit veld dus eigenlijk om; "de Luzerne"... 


Al kun je de Luzerne er bijna niet meer doorheen zien. Maar wij vinden dit gele uitzicht uiteraard ook geen straf :-)


Even verderop bevind zich een eerste dijk met de kleine watertjes waar talloze vogels hun stekje vinden in de beschermde biotoop. En wie treffen we daar? Onze lang gesnavelde vrienden; "de Lepelaars" :-) Ze zijn er weer!

https://www.vogelbescherming.nl/ontdek-vogels/kennis-over-vogels/vogelgids/vogel/lepelaar 



..."Zie jij dat Truus; ze zijn er weer! Die mensen uit dat veenhuisje van hier tegenover. Dit zitten alleen maar te gluren naar onze lange snavels. Weet je wat... we vliegen een klein rondje en dan strijken we gewoon weer neer op hetzelfde plekje. We leiden ze stiekem een beetje om de tuin heen, hi hi :-)"...


Eenmaal voorbij de watertjes ruist het riet als een waterval. En als je je er doorheen weet te worstelen komt er weer een echt fietspad tevoorschijn. Mooi aangelegd tussen de twee dijken in. 

Toen wij er genietend kuierden fietste ons een aller aardigste man op leeftijd tegemoet. We herkenden hem wel, want hij fietst ten minste twee maal per dag langs ons veenhuisje. Ons in beeld gekregen stapte de man af, streek zijn ketelpak glad en begroette ons warm. Hij kende ons uiteraard ook :-) We spraken over ganzen, koeien, kippen en al dat gesnor meer. Maar het leukste van het geheel was hoe deze lieve man in het leven staat. Even een paar kleine details... Betalen met een pinpas in een winkel, hij moest er niets van weten! Zo'n vreemd kaartje, en met 1 zwaai door een apparaat is al je geld op. En om vier uur 's morgens opstaan, dat deed hij zijn hele leven al...

De man groeide even verderop in een verlaten boerderij met een torentje op, een voor ons geliefde statige boerderij. Daar verzorgde hij pa en moe en boerde vol passie het boerenleven. Eenmaal alleen overgebleven besloot hij de gepachte hof in de ring te gooien. Hij kocht een piepklein huisje en werd van boer in het torentje knecht bij anderen. Stralend van oor tot oor, levend in alle eenvoud en soberheid. Fietsend op een oude rammelende damesfiets. Een zachtaardige Ostfriese man met twinkeltjes in de ogen :-) Vol trots vertelde de man dat hij bewust fietste, om zijn zere knie in beweging te houden. Maar ook om te genieten van de landelijke vergezichten aan het water, want... wat is hier mooi hè?


Heel soms vond hij dat hij even naar een supermarkt moest rijden met de auto. Anders zou hij het autorijden nog verleren. Dan wandelde hij (naar eigen zeggen) door de brede paden en keek naar al de overdadige waar. Niet dat hij dat nodig had hoor, dat hoefde hij allemaal niet :-) Gewoon om het autootje even te laten snorren en het rijden niet verleren. De verbazing in zijn ogen over wat daar allemaal te koop is werkte ons op de lachspieren. 

Ik bedacht mij dat je een televisieprogramma zou kunnen vullen met deze man en zijn leven. En bovenal dat onze maatschappij heel veel zou kunnen leren van deze lieve Ostfries :-) Zijn eenvoudige bestaan en bovenal de tevredenheid waarmee hij in het leven staat waren opvallend bijzonder...

Een warme groet uit ons hart & ons veenhuisje...

Share this: