Dagelijks Woord

Wij en de duiven


Heel misschien kunnen jullie je het nog herinneren dat Tabbert de wilde tortelduif ooit bij ons aanlandde...

http://landleveninostfriesland.blogspot.com/2017/12/vreemdeling-op-anatot.html

Kort erna kreeg onze wilde vogel er een liefje erbij...

http://landleveninostfriesland.blogspot.com/2017/12/tabbert-heeft-gezelschap.html

Maar hoe is dat verhaal nu eigenlijk afgelopen? Nou lieve mensen, het verhaal met deze twee torteltjes is (bijna) afgelopen. Zo viel Sneeuwwitje op een dag van haar stokje en was morsdood. Ze is nooit ziek geweest, maar stierf plots een acute dood. Voor onze Tabbert was dat best zielig :-( Toch zagen wij de laatste tijd dat de halve vleugel van Tabbert aangroeide, dat ging zelfs zo hard dat we probeerden of hij misschien weer kon vliegen. Zijn eerste vliegles binnenshuis was verrassend, hij kon namelijk weer vliegen :-) Waarom zou je een wilde aangesterkte vogel binnen "alleen" in een kooi houden als het niet meer hoeft?

Tabbert kreeg zijn vrijheid terug en vloog vrolijk zelf uit zijn kooitje de vrijheid tegemoed. Maar echt weg is hij niet hoor... Hij eet gezellig met de kippetjes mee en heeft een nieuwe liefde gevonden. Samen wonen ze in de sparren van onze tuin.

Tot er laatst een oververmoeide postduif voor de grote schuifpui van de keuken zat. Ergens uit het gele veld gevlogen had er een noodlanding plaatsgevonden bij ons op het erf. Uitgeput en dorstig keek het beestje mij aan: "help" :-( Snel ontfermde ik mij over het schepseltje en zette hem in de koude bijkeuken met water en duivenvoer gewoon op de grond naast een zinken vuilnisbak. Niet lang daarna zat het beestje op de vuilnisbak heerlijk te slapen :-) Met temperaturen van 30 graden Celsius was het niet zo vreemd dat het beestje niet verder kon vliegen.

Na een mooie rustperiode besloot ik de lieverd op de tuintafel te zetten. "Vlieg maar hoor!", riep ik enthousiast. En dat deed het beestje... Recht het hek over het gele veld in, via een draai terug over ons veenhuisje zo de weide achter ons in. Tot het hard begon stormen en ik iets hoorde bij de schuifpui van de keuken. Ja hoor, daar zat de lieverd weer! Dan breekt toch je hart... Ik opende de deur en moedig stapte het duifje zelf naar binnen om vervolgens weer dankbaar op de vuilnisbak te gaan zitten. Niet lang erna donderde het en flitste het hevig...


Maar om het pootje zat een ringetje met een Duits telefoonnummer. De duif bleek toe te behoren aan een oude man (dik over de 80) die ergens aan de grens met Denemarken woont. Maar al te graag wilde hij het duifje terug hebben! En we waren "Herzlich Willkommen"... Tja, dat zat er niet echt in natuurlijk :-) Er moet gewerkt worden, de afstand was voor ons te groot om even af te leggen en zoveel redenen meer. Al leek het ons best een grappig avontuur; op reis met een "Brieftaube" in een mandje :-)

De dagen erna bleek deze duif zo lief en tam te zijn. Op commando deed het beestje alles wat ik vroeg. Soms liep hij mij achterna en wees ik naar de vuilnisbak waar hij dan weer op ging zitten. Dat geloof je toch niet!

Met hulp van onze lieve buren werd het dier uiteindelijk door een duivenmelker hier uit de buurt opgehaald. Die regelt het nu weer verder. De zachtaardige duivenmelker lachte om het verhaal en zei het te begrijpen. Het zijn reuze slimme dieren bevestigde hij...

Bijzonder toch?

Een warme groet uit ons hart & ons veenhuisje...


Share this: