Dagelijks Woord

Pruimen en zomerse herinneringen aan de Heimat


Vroeger... toen de tijd nog enigszins stil leek te staan ging ik met mijn vader, moeder en broer vaak naar Duitsland op zomervakantie. Nu lijkt dit vandaag de dag niet echt heel spectaculair, maar in de tijd dat wij klein waren... Toen was dat echt nog een hele belevenis! Ik groeide op in een dorpje aan de Lek en zat op school in de zogenaamde "boerenklas". Daar ging nauwelijks iemand op vakantie...

Ergens middenin de winter viel bij ons dan altijd zo'n dikke grauwe folder op de deurmat met minuscuul kleine fotootjes (postzegelformaat). Mijn vader dook met een grijns op zijn gezicht in de dikke grijze massa en ik verheugde mij voor tien. Want wat zou het dit jaar worden?

Mijn moeder was niet zo van het reizen en vroeg dan ook altijd steevast of het ver rijden was? Dan moeten jullie je voorstellen dat er nog geen internet was om de boel eens grondig uit te zoeken, laat staan navigatie.

Mijn vader suste de boel altijd gemoedelijk met de opmerking dat die afstand reuze meeviel :-) Uiteindelijk ging mijn moeder dan overstag en boekte mijn vader met een nog grotere grijns op het gezicht 1 van de postzegelhuisjes. Waar ik als kind uren naar kon staren...



Na heel lang wachten brak de zomervakantie dan toch eindelijk aan en gingen we bepakt en bezakt met een busje (van de zaak waar vader werkte) op reis. Er werd afscheid genomen bij de opa's en oma's alsof we een wereldreis gingen maken en sniffend zwaaide de oma die naast ons woonde ons in alle vroegte uit.

Het busje van de zaak was geweldig, met ieder een eigen bank tot de beschikking vermaakten wij kinders ons prima. De afstand die reuze meeviel werd soms iets langer dan vooraf was gesteld :-) Het busje kon immers niet zo hard, maar we slakten vol goede moed richting onze bestemming. Ooit reden we ruim 13 uur met het ronkende busje en het gezicht van mijn moeder sprak boekdelen. Ik vond het geweldig :-) Het kon mij niet diep genoeg in de Heimat zijn. Ik hield van dit land, toen al...

De herinneringen zijn zomerzoet: goud gekleurde graanvelden, diepe bossen, glooiende heuvels en/of hoge bergen, lieflijk ruisende beekjes. Niet te vergeten het zomerse fruit van het Duitse platteland, denk aan PRUIMEN die in je mond weg smolten; "zo" lekker! O ja... de Heimat was voor mij thuis komen als nooit tevoren. Gelukkig voor mijn moeder kon het busje de weg terug naar de Lek ook altijd weer vinden :-) Maar hiervoor zijn alle complimenten voor mijn vader, die dit zonder apparatuur toch altijd weer wist te klaren!

Terwijl bij ons in de kleine boomgaard de nog groene pruimen op de zilte wind wiegen kwamen deze herinneringen plots weer boven drijven. Die heerlijke vervlogen zomerse tijden van genot in de Heimat :-) Voor nu mogen mijn geliefde man en ik hier zelfs wonen, in het land van mijn kinderdromen! Wie had dat ooit kunnen denken...

Een warme groet uit ons hart & ons veenhuisje...


Share this: